بروز نمىداد و هرگز چيزى را پيش بينى نمىكرد و در انتظارش نمىنشست . از اين بيان نتيجه گرفته مىشود : « هر چيزى كه وقتى نبود و پس از آن موجود شد بايد علتى داشته باشد » . راه ديگر راهى كه گفته شد راهى بود 1 كه انسان به نظر ساده مىپيمايد . نظر فلسفى دقيق نيز همين نتيجه را تأييد مىكند . در مقالهء 8 به ثبوت رسانيديم كه اولًا هرگز ماهيت موجودى بىوجوب وجود ( ضرورت ) به وجود نمىآيد ، و ثانياً اين وجوب وجود را از